SETI İnstitutunun apardığı yeni tədqiqat, yadplanetlilərdən gələ biləcək siqnalların niyə aşkarlanmadığını izah edir. Tədqiqatçılar müəyyən ediblər ki, ulduz fırtınaları radyo yayımlarını səs-küy yığınına çevirir və bu səbəbdən mesajlar gözdən qaçır.
HİT.az xəbər verir ki, astronomlar “kosmosda yalnızıqmı?” sualına cavab axtararkən on illərdir davam edən dərin sükutun səbəbini müəyyən edə bilərlər. SETI İnstitutunda çalışan alimlər, indiyə qədər “boşluq” kimi qəbul edilən siqnalların əslində texniki səbəblərdən aşkar edilmədiyi ehtimalını irəli sürüblər.
"Astrophysical Journal" jurnalında yayımlanan araşdırmada bildirilir ki, “kosmik hava” adlanan təbii hadisələr, inkişaf etmiş sivilizasiyalardan gələ biləcək güclü radio siqnallarını tanınmaz hala gətirir. SETI mütəxəssisləri indiyədək çox dar zolaqlı və aydın siqnallara diqqət yetirib. Lakin astronom Vişal Qacar və komandası ulduz küləkləri və koronal kütlə atımı kimi güclü partlayışların bu siqnalları frekanslar arasında yayaraq pozduğunu açıqlayıblar.
Nəticədə, mövcud güclü mesaj Yer üzündəki detektorların həssaslıq səviyyəsinin altına düşür və səs-küy yığını kimi qəbul edilir. Başqa sözlə, kainatdakı sükut siqnalın olmamasından yox, onun kosmik səyahət zamanı struktural deformasiya keçirməsindən irəli gəlir.
Alimlər bu hipotezi yoxlamaq üçün uzaq qalaktikalardan insanlığın kosmik tarixinə yönəldilər. Pioneer, Helios və Viking kimi qədim kosmik aparatların məlumatlarını araşdıran komanda, Günəş sistemindəki yerli kosmik havanın yayımlara təsirini analiz edib. 1960-cı illərdə buraxılan Mariner IV və Pioneer 6 kimi aparatların Günəşdən təxminən 6 milyon kilometr məsafədə göndərdiyi siqnallarda ciddi “frekans yayılması” aşkar edildi. Xüsusilə Günəş fırtınaları zamanı bu təsir daha da nəzərə çarpıb.
1970-ci illərdə Günəş ətrafına göndərilən Helios 1 və 2 aparatlarından əldə edilən məlumatlar da bu nəticələri təsdiqləyir. Günəşə yaxınlaşdıqca radyo siqnallarındakı pozuntular artır. Hətta Günəş aktivliyinin ən aşağı olduğu dövrlərdə belə oxşar maneələrlə qarşılaşılırdı. Marsa göndərilən Viking aparatlarının böyük məlumat dəstləri isə göstərib ki, pozuntular Günəşdən uzaqlaşdıqca tədricən azalır və müəyyən bir məsafədən sonra sabitləşir.
Alimlər indi Günəşimizdən öyrəndikləri bu dərsləri kainatın dərinliklərinə tətbiq etməyə hazırlaşır. Başqa ulduz sistemlərindən gələ biləcək siqnalların həmin sistemin ulduzunun enerjisinə görə necə dəyişəcəyini öyrənmək üçün mürəkkəb modellər hazırlanır. Xüsusilə kainatda ən çox yayılan “qırmızı cücə” ulduzların ətrafındakı həyat izlərini araşdırarkən bu yeni metodlar əhəmiyyətli fərq yaradacaq.
Samir
