Gün ərzində demək olar ki, hər an musiqi, podkast və ya televizor səsi dinləyən insanlar bunu sadəcə səssizliyi sevmədikləri üçün etməyə bilərlər. Psixoloqların fikrincə, belə davranışın arxasında ünsiyyət və aidiyyət ehtiyacı dayana bilər.

HİT.az xəbər verir ki, ABŞ-ın Virciniya Universitetində Timoti Vilsonun rəhbərlik etdiyi tədqiqat qrupunun 2014-cü ildə apardığı bir sıra eksperimentlərdə iştirakçılardan 6-15 dəqiqə ərzində heç bir məşğuliyyət olmadan otaqda oturub düşünmələri istənilib. Nəticələr insanların böyük hissəsinin bu təcrübəni xoşagəlməz hesab etdiyini göstərib. Bununla belə, sonrakı araşdırmalar həmin nəticələrin bəzi mənbələrdə şişirdilmiş şəkildə təqdim edildiyini qeyd edib.

Mütəxəssislər insanların daim səsə ehtiyac duymasını “sosial surroqatlıq” anlayışı ilə də əlaqələndirirlər. Araşdırmalara görə, insanlar özlərini tənha hiss etdikləri zaman sevdikləri televiziya proqramlarına və verilişlərə üz tuta, onların izlənməsi isə tənhalıq hissini müvəqqəti azalda bilər. Burada əsas məqam sadəcə səsin olması deyil, insanın aparıcı və ya proqram iştirakçıları ilə özünü yaxın hiss etməsidir.

Başqa sözlə, tanış səs beyində müəyyən mənada “şirkət var” hissi yarada bilər. Bu, xüsusilə real sosial əlaqələrin məhdud olduğu dövrlərdə insana rahatlıq verə bilər. Lakin ekran qarşısındakı bu “borc alınmış aidiyyət” real dostluq və ailə münasibətlərini əvəz etməyə başladıqda problem yarana bilər.

Mütəxəssislər qeyd edirlər ki, insan hər boşluğu səs-küylə doldurduqda özündə yaranan sosial ehtiyacı hiss etməyə bilər. Məsələn, dostuna zəng etmək, görüşə getmək və ya yeni insanlarla ünsiyyət qurmaq əvəzinə televizoru və ya podkastı işə salmaq daha asan seçimə çevrilə bilər.

Bu vərdişi azaltmaq üçün bütün günü səssizlikdə keçirmək lazım deyil. Tövsiyə olunan üsullardan biri gün ərzində müəyyən bir vaxtı – məsələn, işə gedərkən, qab yuyarkən və ya yatmazdan əvvəl 20 dəqiqəni – musiqi və digər fon səsləri olmadan keçirməkdir. Bu zaman insan səsi nə üçün açmaq istədiyini müşahidə edə və ehtiyac duyduğu şeyin sadəcə əyləncə, yoxsa ünsiyyət olduğunu anlaya bilər.

Beləliklə, daimi fon səsi həmişə diqqət dağınıqlığı və ya vərdiş demək deyil. Bəzən insanın fərqinə varmadığı sosial əlaqə və aidiyyət ehtiyacının göstəricisi ola bilər.

Samir