İctimai məkanlar hamının eyni dərəcədə rahat istifadə etməli olduğu ortaq mühitdir. 

Ancaq son illərdə bu rahatlığı pozan davranışlardan biri getdikcə daha çox diqqət çəkir. O da insanların telefonla və ya qarşısındakı şəxslə ətrafdakıları nəzərə almadan yüksək səslə danışmasıdır.

Maraqlıdır ki, bir çox insan səsini qaldırdıqda bunun yalnız öz söhbəti olduğunu düşünür. Halbuki həmin anda bankda növbəsini gözləyən, xəstəxanada həkim qəbulunu gözləyən, kitabxanada çalışan, kinoda film izləyən və ya restoranda dincəlmək istəyən onlarla insan istər-istəməz həmin söhbətin məcburi dinləyicisinə çevrilir. 

Bu isə şəxsi rahatlıqla yanaşı, qarşılıqlı hörmət anlayışını da zədələyir. Səs tonu bəzən insanın mədəniyyət göstəricisinə çevrilir. Çünki ictimai yerdə özünü necə aparmaq, başqalarının şəxsi məkanına və sakitliyinə hörmət etmək sosial davranışın ayrılmaz hissəsidir. 

Söhbətin məzmunundan daha çox, onun necə təqdim edilməsi ətrafdakılara təsir göstərir.
Ən düşündürücü məqamlardan biri isə odur ki, yüksək səslə danışan şəxslərin əksəriyyəti bunun başqalarını narahat etdiyini ümumiyyətlə hiss etmir. 

Əgər kimsə narazılığını bildirsə, bunu bəzən həddindən artıq həssaslıq kimi qəbul edirlər. Hərçənd ki, məsələ səsin özündə deyil, ortaq məkanda başqalarının hüququna göstərilən münasibətdədir.

Onu da bildirək ki, ictimai mədəniyyət təkcə qanunlarla formalaşmır. O, insanların gündəlik davranışlarında, xırda görünən, amma böyük təsir yaradan vərdişlərində özünü göstərir. 

Bəzən aşağı səs tonu onlarla insanın rahatlığını qorumağa kifayət edir, həm də sakit danışmaq zəiflik deyil, ətrafdakılara verilən dəyərin və yüksək davranış mədəniyyətinin göstəricisidir.

Günel Cəlilova