Yaşlı nəsil nümayəndələrinin bir çoxu çətinliklərindən danışmamağa, hisslərini gizlətməyə və problemlərini özləri həll etməyə üstünlük verir. Psixoloqlar bunu onların böyüdükləri dövrün tərbiyə üsulları və həyat şəraiti ilə əlaqələndirirlər.

HİT.az-ın məlumatına görə, XX əsrin ortalarında uşaqlara güclü olmaq, çox çalışmaq və şikayət etməmək aşılanırdı. Bu yanaşma insanlara çətinliklərin öhdəsindən gəlməyə kömək etsə də, bəzi hallarda hisslərin ifadə olunmasını məhdudlaşdırırdı. Müasir nəsillər isə emosiyalarını tanımağa, problemlərini bölüşməyə və lazım gəldikdə psixoloji dəstək almağa daha açıqdırlar.

Psixoloqların fikrincə, 1946–1964-cü illərdə doğulan “bebi-bumerlər” nəsli erkən yaşlardan məsuliyyət daşımağa alışıb. Həmin dövrdə bəzi uşaqlar 14 yaşından etibarən peşə öyrənməyə başlayır, ailə təsərrüfatında və ya kiçik ticarət işlərində iştirak edirdilər. Peşə seçimi çox vaxt şəxsi maraqlardan deyil, ailənin ehtiyaclarından və sosial şəraitdən asılı olurdu. Xüsusilə qızların təhsil və karyera imkanları dövrün sosial normaları ilə məhdudlaşdırılırdı.

Digər tərəfdən, həmin nəslin nümayəndələrinin uşaqlığı daha sərbəst keçirdi. Uşaqlar böyüklərin daimi nəzarəti olmadan küçədə oynayır, öz əyləncələrini təşkil edir və mübahisələrini çox vaxt özləri həll edirdilər. Boston Kollecinin amerikalı psixoloqu Piter Qrey hesab edir ki, sərbəst oyunlar uşaqlarda müstəqillik, riskləri qiymətləndirmək, münaqişələri həll etmək və çətinliklərin öhdəsindən gəlmək bacarıqlarını inkişaf etdirir.

Mütəxəssislər vurğulayırlar ki, nəsillər arasındakı fərqlər anadangəlmə xüsusiyyətlərlə deyil, əsasən yaşadıqları dövrün şərtləri ilə bağlıdır. Erkən yaşlardan məsuliyyət daşımaq bir çox insanda öz həyatına nəzarət etdiyi hissini gücləndirib. Müasir nəsillər isə ehtiyac yarandıqda kömək istəməyi zəiflik deyil, psixoloji sağlamlığın vacib hissəsi kimi qəbul edirlər.

Samir