Hər zaman zəngə cavab verən insan – çətin anda hamının müraciət etdiyi dostdur. Lakin belə insanlarda tez-tez belə bir fikir olur: əgər bu mənim başıma gəlsəydi, mən kimə zəng edərdim? 

HİT.az xəbər verir ki, bu barədə “Bolde” nəşri yazır.

Əksər hallarda onlar bu suala cavab tapmırlar, fikir bir anlıq yaranır, bir neçə saniyə qalır və sonra yenidən yox olur.

“Adi günlərdə bununla bağlı nəsə etmək olmur və insanlar öz işlərinə qayıdırlar. Amma bu fikir illərdir təkrarlanır və onlar artıq bunun fərqinə varmağa başlayırlar – bu isə artıq müəyyən bir məlumatdır. Onlar çətin vəziyyətlərdə hamının ilk zəng etdiyi insanlardır. Təsəvvür edin, dostun evliliyi bitir. Telefon çıxarılır, kontaktlar arasında axtarılır və seçilən ad məhz onlardır”, deyə materialda qeyd olunur.

Lakin bütün bu zəngləri qəbul edən insan daha çox dinləyir və dəstək olur, amma öz çətinliklərini paylaşmır və “mənim günüm ağır keçdi” demir.

“Bu münasibətlər müəyyən bir formaya düşür və həmin forma onları dinləyici rolunda saxlayır. Onlar isə bu roldan necə çıxacaqlarını bilmir. Beləliklə, yaxınlıq var, amma yalnız bir istiqamətdə. Dostlar onlara hər şeyi danışdıqları üçün yaxınlıq hiss edir. Onlar isə eyni yaxınlığı hiss etmirlər, çünki özləri haqqında danışmayıblar. Bu asimmetriya illərlə davam etdikdən sonra vəziyyəti dəyişmək sanki dostdan tamamilə yeni ünsiyyət formasını öyrənməsini istəmək kimi olur”, deyə yazıda bildirilir.

Onlar bunu uşaqlıqdan öyrənirlər

Demək olar ki, heç kim böyüklükdə bu “dinləyici” roluna çevrilmir. Bu, uşaqlıqdan formalaşan davranışdır. Çox vaxt ailədə iki haldan biri baş verir: ya valideynlərdən biri emosional olaraq dəstəyə ehtiyac duyur və uşaq erkən yaşda qayğı göstərən rolunu götürür, ya da ailədə “sabit uşaq” modeli yaranır və həmin rol ona verilir.

“Bu modeli ‘parentifikasiya’ adlandırırlar – uşağın böyüklərə məxsus emosional və ya praktik məsuliyyətləri öz üzərinə götürdüyü ailə vəziyyəti. Bu, çox vaxt hiss olunmadan və erkən yaşlarda baş verir”, deyə “Bolde” qeyd edir.

Beləliklə, bu insanlar həm dostluqda, həm işdə, həm də münasibətlərdə başqalarının emosional yükünü daşıyan, hamını dinləyən və uyğunlaşan şəxslərə çevrilirlər.

Eyni zamanda onlar tənhalıq hiss edirlər – yəni sənin səsini eşidib ilk növbədə “necəsən?” deyə soruşacaq və cavabı gözləyəcək birinin olmaması.

“Onlar bunu onlarla insana bəxş ediblər, amma özləri demək olar ki, heç vaxt qarşılığını almayıblar. Gözlədikləri zəng isə gəlmir”, deyə materialda əlavə olunur.

Samir